Birxan Kəskin şeirləri

Birxan Keskin, (1963 ) türk şairi, yazıçısı. 1986-cı ildə İstanbul Universitetinin Ədəbiyyat fakültəsinin bitirib. İlk şeirini 1994-cü ildə çap etdirib. 1995-98-ci illərdə “Göçebe” jurnalını çıxarıb. Nəşriyyatlarda redaktor işləyib. 1991-2002-ci illərdə beş şeir kitabı nəşr olunub.

QARIŞQA

Ruhumdakı səbrlə, ürəyimdəki sevgi ilə qurdum

Meşənin altındaki o odlu  tor  yolu

Yetər ki oxu onu.

Sənin gördüyün ağzımın ucundakı duadır,

Ayaqlarımın altında yerə tökdüyüm

Göz yaşlarına inanırdım. Dünya elə uzundur ki;

Qıvırılmağa, bükülməyə,  vərəq kimi açılmağa,

Bir yol getməyə,  bir ömür bir yol olmağa.

Ah! Yenə də yolumdakı kədəri heç kim bilməsin,

 böyüsün, genişlənsin, ömrümə dolansın;

Qapısı çoxdan bağlıdır, pəncərəsi pərişan.

Kim anlayacaq bu qor əlamətlərini?

Heç kimin dilində oxumasın İçimdə dağılan.

Düzəndə və dağda gizlənmiş bir mavi üçün

yola düşdüm. Mənim vəhşi bir hayqırışım var,

Uzun müddət keçdi, küləyə verdim onu.

Qışa girdik, qışdan çıxdıq

Amma dəyişmir insanlar

Qarışqa duası deyirlər toxuduğum yola..

***

AYRILIQ

Neçə gecenin çölüdür bu ayrılık

Neçə şeirin dölüdür üstümə

örtdüyün bu incə səssizlik

qəlbim, alış artıq, qır özünü

öz divarında, səsini

öz divarına hayqır.

Təsadüfən birbirinə rastlamış

başqa başqa sevgilərsiniz siz artq

gecəylə gündüz kimi bir-birinə

ayrılmış. O ki, rüzgar, bir zaman

sənin çölündə qumlar uçurmuş,

o ki, gecə və əsmər, görmür

səhrayı, səsi içində qarışmış.

Hər ayrılıqda özünə saplanan bir xəncər

Öz səbrini ölçən daş,

Öz yuxusuzluğunda yataq oldun.

kül qoy indi yanına közünün

səni qovuran onu da yandırmasın.

Eşqlə bəslə özünü, gül yetişdir,

əvənköməci gülü çoxalt.

ki, sən eşqdən və ayrılıqdan

başqa nə anlayırsan.

***

İTƏNLƏR ÜÇÜN YANIB

Ey ölümdən və həyatdan olma uşaq

Sən Sonanı və dənizi tanıyırdın

İndi özünüzə başqa bir sual tap

bir dəniz şəfəqi niyə düşsün bir salın dalınca

məsələn,

Ölümdən və həyatdan çox danışdıq

susqun, ağızsız, sözsüz

ilahi bir xorun gülümsəməsini istəyirəm mən

yerli yersiz

həm kiçik bir gülümsəmə üçün niyə

böyük zarafatlar gərəkir bizə

və niyə dəlilik beşinci mərtəbədə tutur insanı

və bu mərmər insanlar necə olur da

revmatizmadan bəhs edirlər?

Ey ölümdən və həyatdan olma uşaq

hüt hüt quşunu və göz yaşını bildin

yaxşı, niyə bir Nyuyork tapır özünə

tatara bənzəyən və balkonlu qızlar

saçlarını sərəndə çinar altının sərin sabahlarına

və bir şairin üzünə niyə qurdlar düşər hər axşam

durduğu yerdə bir dəhliz tənhalığına…