Nənə, canındakı ağrılara necə dözürsən, ağrılarnı necə kəsirsən?
-Əllərimin hesabına, canım, əllərimlə kəsirəm. Bunu əgər ağlınla elədiyin zaman, ağrı azalmaq əvəzinə daha da çoxalar.
-Əllərinləmi, nənə?
-Bəli. əllərimiz ruhumuzun antenləridir. Tikiş tikərək, yemək bişirərək, şəkil çəkərək, torpağa toxunaraq və ya ağrını dünyaya nəğməylə səsləndirərək əllərini hərəkət etdirdiyin zaman, qəlbinin ən dərin küncünə maraqlanma işarətləri göndərilir və ruhun sakitləşir. Bu şəkildə ruhun bunu göstərmək üçün, artıq ağrını göndərməyə məcbur olmaz.
-Əllər gerçəkdən də önəmlidirmi?
-Əlbəttə, qızım. Bəbələri düşün: onlar dünyanı toxunmaqla tanıyırlar. Yaşlı insanların əllərinə baxanda nə görürsən? Əllər onların yaşamlarını bədənlərinin diğər hissələrindən daha çox göstərir.
Əl ilə düzəldilən hər şey qəlb ilə düzəldilir, çünki bu, əslində də belədir: əllər və qəlb biri-birinə bağlıdır. Masajçılar bunu yaxşı bilir: Başqa bir insanın bədəninə əlləriylə toxunduqları zaman, dərin bir bağlantı yaradırlar. Aşiqləri düşün: əlləri təmas etdiyi zaman, bir-birlərini ən uca şəkildə sevərlər.
-Əllərim nənə… bunları uzun zamandır bu şəkildə işlətmədim heç.
-Onları hərəkət etdir, qızım, onlarla yaratmağa başla və o zaman içindəki hər şey hərəkət edəcək. Ağrı əsla keçib getməz. Amma ağrı ən yaxşı bir şah əsərə çevrilər. Və artıq səni incitməz. Çünki artıq özün, öz əslin ilə maraqlanmağı bacardın.
Elena Barnaba
