Ayişə Nəbi: Səssizliyin səsini dinlə

1-ci yazı

Səssizcə durub ətrafa baxıram. O qədər çox səs var ki, bu səsləri bir-birindən ayırmaq üçün diqqətini toplamalı olursan. Ayıra bilmirsən. Səslər qarışıb küyə çevrilərək beynində uğuldayır.

İndi mən burda bu saat səsim tutduğunca bağırsam kimsə məni eşitməyəcək.Səsim batana qədər bağırım, xeyri olmayacaq. Ətrafsa adamla doludur.

Mən nə qazanacam bağırsam? İçimdəki hikkə sönəcək? Psixoloqlar deyir, bir yastığı götür yumruqla, hirsin soyusun. Nə qədər bəsit yanaşma, bəsit hərəkətdir. Bəlkə də mənə elə gəlir. Əslində, bu üsulla sakitləşib rahat olanlar var. Bəs nə qədər davam edər bu rahatlıq?

Mən yenə də öz köhnə fikrimə qayıdıram, deyirəm, özünüzün bəsit olduğunuzu sanmayın, siz ən mürəkkəb, mükəmməl qurğudan daha həssassınız. Allah sizi bir qurğu kimi yaradıb və üstəgəl bu qurğuya duyğu, hiss verib, odur ki, əlinizdəki telefon qədər həssas yanaşın duyğularınıza. Telefona necə həssaslıqla yanaşdığınıza fikir verin, birdən əlimdən düşər, qırılar, vay onda nə olaaar, deyirik. Amma özümüzün könlümüzün yaralanmasına çox vaxt göz yumuruq, ya da fərqində olmuruq. Qəlbimiz qırılır, keçirik. Düşünürük ki, qəlb özü-özünü bərpa edir, amma telefona pul ödəməlisən. Burda belə özümüzü pulla, maddi olanla bir tərəziyə qoyuruq. Yenə də eyni sözü deyəcəm, nə qədər bəsit düşüncədir.

Bu söhbəti beləcə çox uzatmaq olar, ancaq sözün kəsəsi, hərə özünü mənəvi təmir etsə, dünya gözəlləşər, dünya düzələr. Savaşlar da səngiyər.

Düşünürük ki, bir mənim düzəlməyimlə nə olacaq axı? Bəli, bir yandan baxanda heç nə, o bir yandan baxanda sənin düzəlməyinlə çox şey olacaq. Düz xətt nöqtələrdən ibarətdir. Bütöv xətdə nöqtələr görünmür, ancaq bu, nöqtələrin yox olması demək deyil. Xətt nöqtələr çoxluğudur, həm də ardıcıl düzülmüş nöqtələr. Toplum da belədir. (Mən cəmiyyət yerinə toplum deyirəm, yenə xoşu gəlməyənlər olacaq, olsun.)Fərdlərin halı necədirsə, toplumunku da elədir.

Çox danışırıq… Çox düşünürük…Çox hərəkət edirik. Çox şeyə nail oluruq. Amma bəzən bunların heç biri daxili tarazlığımızı təmin etmir. Yenə də içimizdə baş qaldıran bir şeyin olduğunu, nəyinsə əksikliyini hiss edirik, nəyinsə yerində olmadığı, tamamlanmadığını görürük.

Bir səs bizə nəsə deyir. Səs, sanki bizi bizim özümüzə doğru çağırır.

Bir səs var…Bütün səslərin arasında səssiliyi ilə hayqıran, susan səs. Doğma səs. Bu, içimizdəki Mən`dir. Mən`in səsidir.

Ən vacib səs – heç bir səsin olmadığı yerdə eşidilən səs….qarışıq səslərin içində səssiliyi və doğmalığı ilə seçilən sükut… səs….İçimdəki Mənin səsi.

Sükut, səssizlik – iç dünyamızın qapısını açan açardır. O qapını aralayanda orada nələr görürsən…qorxular, suallar, cavablar, sevgilər, nifrətlər, həsədlər, kinlər, çox, çox şey var. Orada görmədiyimiz, görmək istəmədiyimiz, etiraf etmədiyimiz xüsusiyyətlərimiz, tərəflərimiz sakitcə bizi gözləyir. Bizim o yuxulu və güclü qata işıq salmağımızı, oyatmağımızı, sağaltmağımızı gözləyir. Təkcə bu deyil… Orada həqiqi bir “Mən” gizlidir. Allahın ruhumuza üfürdüyü nəfəsi daşıyan Mən.

Sən, o, mən…. içimdəki o səssizliyə dönəndə, bu, mənim özümlə ilk və ən səmimi görüşüm olur. Orada sadəcə, mənəm. İki Mən üz-üzə. Biri dünyadakı hamının tanıdığı gördüyü, danışdığı mən, biri də məndən içəridə, ən dərində, gizlində olan əsl Mən. Orada kimsə məndən nəsə istəməz, umub küsməz. Orada dünyanın bütün bədliklərindən uzaq nəfəsim, düşüncələrim və mənin əlçatmaz dərinlikdə gizlənən işığım, inancım, ruhumdu.

Sənin Səssizliyinin-Sükutunun səsi iki halda: bir qulaqbatırıcı səslərin çoxluğunda itmək üzrə olanda, bir də kimsəsizlikdən bağrın yarılıb bir kəlmə danışacaq adamın olmayanda daha çox səsini çıxarıb sənə həyan olur.

İnsan səssizliyinin səsini eşidəndə, içindəki səsi duyub hiss edəndə ona, özünə toxunmağa başlayır. Bu toxunuş bəlkə də ömrün boyu axtardığımız mənadır.

Sən heç öz sükutunun səsini dinlədinmi? Öz iç səsini, qəlbinin səsini? Dinlədinsə, nə hiss etdin?