Hidayət Orucovun şeirləri

SABAHA ÇOX VAR

Məni bu düşün bu gün, bu gün sevindir,

Məlhəm qoy qəlbimin ağrılarına.

Mehriban danışdır, mehriban dindir,

Ortaq ol nəşəmə, qayğılarıma.

Sabaha çox var…

.

Bu gün hər anı da hiss edək, duyaq,

Səslənsin hər yanda gülüş, toy-düyün.

Gəl, şeir söyləyək, nəğmə oxuyaq,

Vaxtı vaxtdan alıb yaşamaq üçün-

Sabaha çox var…

.

Bu gün dostlar olsun həm solum, sağım,

Heç nəyi sabaha saxlama, gülüm!

Bəlkə bir an sonra axır qonağım

Olacaq son nəfəs, olacaq ölüm…

Sabaha çox var….

1975

***

ÜRƏYİM HARDADIR, ÖZÜM HARDAYAM?..

Harda ağ çiçəklər titrəyir, əsir,

İşıq qaranlığın səbrini kəsir,

 Harda ümman coşur, çaylar tələsir –

Ürəyim ordadır,

özüm ordayam.

Harda alovlanan eşq var, hicran var,

Harda kosmonavt var, harda çoban var,

Harda kövrək ana, igid insan var –

Ürəyim ordadır,

özüm ordayam.

Harda çinarlar var ucadan-uca,

Harda qayalar var – dağlardan qoca,

 Harda yolçu istər təzə yol aça –

Ürəyim ordadır,

özüm ordayam.

Harda təbiətdir dahi bəstəkar,

Harda ki, gecikir vaxtından bahar,

Harda məktəbdən çox dar ağacı var –

Ürəyim ordadır,

özüm ordayam.

…Ünvanlar min-mindir, yadına salsan…

Bir an gülkarlıqda, bir an qardayam,

Bilmərəm,

bu saat sən xəbər alsan

 Ürəyim hardadır –

özüm ordayam?

Divarlar dağlardan ayırır məni-

Çağlayır qəlbimin  həsrəti, qəmi…

Döşəmə-torpağa  məftilsiz sərhəd,

Tavansız- göylərə axırıncı hədd…

Amma evimdədir dünya,

Səma,

Torpaq,

Günəş,

İnsanlar…

…yaxşı ki, pəncərələr var!

1970

**

KÖÇMUŞ DAG KƏNDININ NƏĞMƏSİ

Burda nə toy səsi, nə tar, nə qaval,

Nə səfərə çıxan, nə yola salan…

Sualı mürgülü, mürgüsü sual,

Susubdur arzular, dayanıb zaman.

.

Nə tüstü görünür, ocaq qalanır,

Nə də gur bulaqda səhənglər dolur,

Nə ölüm, nə matəm, nə ürək yanır,

Nə də ki, anadan uşaq doğulur…

.

Şirin yuxudadır min ümid, həvəs,

Yerlər də, göylər də sükuta dalır.

Nə insan nəfəsi, nə gülüş, nə səs…

Nə olsun, aynabənd evlər ucalır?..

.

Bal dadlı armudlar tökülür yerə,

Xəzəllər içində xəzələ dönür,

Burda nə işıqlar yanır bir kərə,

Nə də ki, gecələr çıraqlar sönür…

.

Doğma övladları dönük çıxıbdır,

Hərəsi yollanıb bir uzaq elə;

Onların dalınca şimşək çaxıbdır,

Su səpib göylərin göz yaşı ilə…

.

Meşə də, təpə də, yalçın qaya da

İsinmək, canlanmaq niyyətindədir.

Yox, gərək bu kəndi kimsə oyada,

Bu kənd insanların həsrətindədir!

.

Sular da, quşlar da həvəssiz dinər,

Köçmüş kəndin yurdu batıbdır yasa.

Məbəd də qaranlıq zindana dönər,

Orda addımlayan insan olmasa!

1976