Bütün yuxularımda,
acizliyimin qarşısında,
mənə doğru atılır o —
hıçqıra-hıçqıra, boğula-boğula, qərq ola-ola.
Əgər şeir həqiqətən də,
tərsinə danışa bilsəydi bunu,
hər şey məhz o anda başlayardı:
qəlpənin səni çirkli palçığa basdırdığı anda…
Amma sən heyrət içində ayağa qalxır,
tünd, qanayan qanın
palçıqdan yuxarı,
yaralarına doğru axdığını görürsən;
səngərlərinə qayıdan
gənc britaniyalıların sıralarını,
evdən gətirdikləri şəkillərə
baxdıqlarını görürsən —
analar,
sevgililər,
bacılar,
kiçik qardaşlar —
indi hekayəyə daxil olurlar,
artıq
ölüb-ölüb qurtarmırlar.
Şirinmi — Xeyr —
nəcibmi — Xeyr — vətən uğrunda ölmək.
Sən uzaqlaşırsan
Uzaqlaşırsan; eynilə o şəkillərdəki kimi —
Harri, Tommi, Vilfred,
Edvard, Bert —
tüfəngini,
süngüsü taxılmış halda, yerə atır
və bir siqaret yandırırsan.
Meydanda qəhvə,
isti fransız çörəyi var
Minlərlə ölünün saçından
qurumuş palçıq silkələnib tökülür,
hamısı yenidən həyata qayıdır.
Təzəcə həyata qayıtmış bir oğlan
xalqa “Tipperari” çalır,
Tarixdən qurtulmuş halda;
parıldayan, sağlam atlar
qəhrəmanlara, krallara layiqdir.
Sən bir divara söykənirsən.
Sənin hələ yaşana biləcək
milyonlarla həyatın var —
sevgi, iş, uşaqlar, istedad,
İngilis pivəsi, yaxşı yeməklə dolu.
Şair cib dəftərçəsini
kənara qoyub gülümsəyir.
Əgər şeir bunu həqiqətən
geriyə qaytara bilsəydi,
elə də edərdi.
Hərfi çevirmə: Günəş
