Səadət Cahangir: Topla bu ayrılığın sarı yarpaqlarını

İnandığım nağıllar

“daha bitdi burda” de,

ta qırmızıpapaq da

gəlməyəcək, qurda de…

.

Bir ümiddi… kəsim qoy,

sən də son nöqtəsin qoy,

gözlərim gözləsin qoy,

düşdüyü çuxurda, de…

.

Qarşı şəhər qardadı, `

yol da hələ hardadı,

fikrin uzaqlardadı,

gəlməsin bu yurda, de…

.

Pərilər suda qaldı,

hər şey arzuda qaldı,

səssiz bir vida qaldı,

onu da axırda de…

***

Gecənin ortasında

bir özünsən, bir “o” var,

bir də fikirlərindən

asılı bir tablo var…

.

bir çöl kimsəsizliyi,

üşüyən astanalar,

içəridə boş evlər,

dolu həbsxanalar…

.

pəncərələr dumanlı,

şüşələri his vurub,

gözlərini qıyarsan,

küçədə polis durub…

.

qəfil bir kölgə düşər

bayırdan pəncərəyə,

xoflanıb öz-özünə,

çəkilərsən geriyə…

.

baxarsan boş otağın

küncünə qısılmısan,

o kədərli tablonun

ipindən asılmısan…

*****

Sənsiz piyada yoldu səkilər qaranlığa,

pərdəli pəncərələr çəkilər qaranlığa,

baxaram xəyalların boz-bulanıq rəsminə,

yandırdığım həyatın üzü yanıq rəsminə…

.

Fikirlər acı çəkir ömrün tütün yerində,

bir qarağac quruyub son ümidin yerində,

bir əl uçurumunda çırpınır tutmaq üçün,

özüylə savaşdadı kimsə unutmaq üçün…

.

Baxıram qanı sızır ovcumdan tikanların,

yarısı göz yaşıdı duzlu okeanların,

payızdan yarpaq tökür yeni günə ayrılıq,

ən gözəl şeirlərin sonu yenə ayrılıq…

.

Yenə işıqlar sönük… fənərlər hanı, yoxdu,

dolaşıq küçələrin sənə ünvanı yoxdu…

sənsiz piyada yoldu səkilər qaranlığa,

gəlsən, gözəl görərdik dünyanı bir anlığa…

***

Əslində, nə gözəl şey

mövsümlə yaşananlar,

lap bu çiskinli hava,

bu hüzünlü son bahar…

.

əslində,

insanca yaşamağın

özgə bir halı varmı,

mərmilər yağıb, ardınca

göy qurşağı çıxarmı?

.

əslində, nə gözəl şey

dalıb getmək

payızlaşan bağlara,

kədərlənmək

yarpaq tökümünə məhkum

sovrulan ağaclara…

əslində, hər payız da

bir bahara nəfəs ki,

son yarpaqla bir məhkumun

son sözü bənzəməz ki…

***

Fikirlərin dolaşıq, havalar külək yenə,

bağla pəncərələri, pərdələri çək yenə,

hər gün elə bilirsən kimsə gedəcək yenə,

bir köç hüznü sovurur ilin bu vaxtlarını…

.

kimdi, heç kiriməzmi, içindəki ağlağan,

çiçək arzularına lopa-lopa qar yağan,

yuxusuz yatağında bir avara sağsağan

boğuq qırıltısıyla açar sabahlarını…

.

üzü qışa uzanar uzaqlar gecən kimi,

nə tez keçdin, ağacdan son bahar keçən kimi,

mən ki yer dəyişmədim, qayıt öz küçən kimi,

topla bu ayrılığın sarı yarpaqlarını…